دونگ ماناااااااا!

بالاخره وقت کردم و سریال 12 اپیزودی "We are all trying here." رو دیدم. به قدری زیبا بود و با شخصیت هوانگ دونگ مان همزاد پنداری کردم که قبل از دقیقه ی 30 همون اپیزود اول بغضمو ترکوند. حس میکنم اگه بالای 25 سال سن داشته باشی بیشتر سریالش و خط داستانی رو درک میکنی. :)

اون جا که دونگ مان اسمشو بلند داد میزد، خیلی برای من تاثیر گذار بود... یا دیالوگ جین مان درباره ی human being.

تموم سریال با خودم میگفتم، منم همین طور دونگ مانا. منم همین طور..

آه این دو ماه اخیر خیلی برام سخت گذشته.. خیلی... و این comfort سریال یه کمی به زندگیم رنگ و بو داد. دلم میخواد سریالای بیشتری مثل اینو پیدا کنم. شاید "Can this love be translated?" رو هم ببینم. البته مطمئن نیستم مثل هم باشن.

یه سری آدما هستن  که، اه ولش کن. حوصله ندارم گله کنم. اینم میگذره. مثل همه شون. :))

خیلی بده ولی تموم هیجانات و اتفاقات خاص زندگیم شده فضای مجازی و سریال... دلم میخواد یه باد آزاد بودم... مثل سوفی...